Bozkurt NET

[reisim25]

Jackson’un öldüğünü duyduğumda büyüklük, ego ve dolayısıyla aşağılık duygularının bir insanı hayata nasıl yabancılaştırabildiğini anladım.
Michael Jackson Türk duygu, düşünce ve kültüründe müzikler üretmediği için bize hitap etmediğini düşünmekteyim.
Türk milletinden bazı dinleyicileri, hayranlarının olduğu da muhakkak. Yabancı müzik dinleyenler, yabancı müziklerden hoşlananlar, özenti içinde olanlar ve taklitçiler için sözümüz yok.
Sanat olarak güzel olan her esere saygı duyarım.
Michael Jackson’un dünyadaki milyonlarca hayranlarına baktığınızda, dev konserler için rekor seviyede teklifler, paralar aldığını düşündüğünüzde işini çok iyi yaptığını görmekteyiz.
Michael Jackson’un yaptığı tarz müzikten daha doğrusu yabancı müzikten anlamadığım kesin!
Şöhreti, parayı, sırrı her âdemoğlu kaldıramazdı; Maykıl da kaldıramayanlar arasında yerini aldı!
Michael Jackson da şöhretini ve para yükünü kaldıramadı.
Kendine şekiller vermeğe kalktı ve böyle farklı olabileceğini düşündü.
Allah’ın yarattığı yüz şekline, rengine, tipine aklınca razı olmayarak seri plastik ameliyatlarla kendini farklı insan yapmağa çalıştı. Her ameliyat Michael Jackson’u biraz daha normal insan şeklinden hilkat garibelerine döndürdü. Çareyi yeni ameliyatlarda aradı.
Sonunda müthiş çirkin bir yaratığa dönüştü.
Artık ortada ne erkek, ne kadın, ne beyaz, ne siyahî bir tip çıktı.
Siyahîlikten çıktı; beyaz olamadı.
Kendisini karanlık gözlüklerin, yüzünü kaplayan saçlarının, şapkalarının, sahnede ışıkların arkasına saklamaya başladı.
Para ve şöhret kendisini o derecede asosyal yaptı ki; kalabalıklar içinde yalnız, mutsuz ve kimsesiz kaldı.
Uyuşturucu, morfin kullanmak işe yaramayacaktı ve yaramadı da!
Sonra cinsel olarak sapaklığa düştü!
Küçük çocuklara tacize kadar işi vardırdı!
Elbette mutlu olması bir yana mahkemelerde beş yıl süründü; sonra kanun karşısında aklandı; vicdanlarda aklanamadı.
Bir ara dış görünüşüne şekil verememe işini ruhuna da taşıyarak, Müslüman olduğunu söyledi. Keşke olabilseydi!
Utanmayı bile kendisine çok görmüştü Michael Jackson; o da öyle yaptı.
Sonra zorunlu olarak insanoğlundan kendisini iyice soyutladı; yeni konser hazırlıkları yaparken de daha farklı olamamanın stresiyle bir iğne sonucu yok oldu gitti.
Belki Müslümanlığı tanısaydı; Allah’ın kendisine vermiş olduğu biçimi, şekli kabul edecekti.
Aslında kendisine yapmış olduğu seri ameliyatlar serisi ıstıraplarına düşmeden tanrılı-tanrısız dinlerden fetva alsa en azından dünyada mutlu olacaktı.
Doğru hayat üzerine fikri olmadığı bir gerçekti. Hayatını doğru yaşayamadı. Şekiller, tenakuzlar altında ezildi.
Servetini, devletini ve şöhretini de Allah’ın bahşettiği bir hediyeler yumağı olarak kabul etmeliydi.
Farklılığı ve yaşam tarzını sadece şekillerde aradığından; yaşadığı elli yılda sadece çile çekme mahkûmu olarak hayatını berbat etti.
Dünyada mutlu olabilmenin; Takdir-i İlahi’ye duyulan sabırla doğru orantılı olabileceğini öğrenemedi.
Anlayabilenler ve farkında olabilenler için kötü örnekler dolu, acı ve çilelere saplanmış, amaçsız bir hayatın dağdasından yaşamına paralel bir ölüm şekliyle dünyadan güya kurtulmuş oldu. Düşünenler için de Michael Jackson’un heder ettiği müsrif hayatında son derece dersler, ibretler ve öğütlerden başka geriye bir şey kalmadı.
İhtişam kelimesinin gerçek anlamını hayatında kavrayabilseydi; geriye çok daha farklı bir hayat ve öğütler bırakacaktı!
Bu dünyaya gelen ve tanınmadan nice değerler göçtüler.
Dillerden düşmeyecek eserleri, müzik şaheserlerini geride sevenlerine- müzik dünyasına bıraktıysa da; sevenlerine gerçek hayatını yaşarken taklit edilebilecek, modellenebilecek doğru davranışlar sunamadı.
Dünyada hoş bir “seda” bırakanların hayatları mirasçıları ve sevenlerine bir öğüt olmalıdır.